Dag 3 — Tussen Sarajevo en Visoko

Een tussendagje.

Het is maar een half uurtje rijden tussen Sarajevo en Visoko, dus ik ga nog even van deze stad genieten.

Dan toch maar de teleferico (kabelbaan) genomen, want zondag was het zo bewolkt dat het zonde zou zijn geweest van het veel te dure ticket.

Tijdens mijn reis naar boven zit ik met een vrouw alleen in het bakje. Ik spreek haar aan, omdat ik toch weer nieuwsgierig ben. Ze komt uit Frankrijk en is dus ook alleen op reis. Ze is misschien net veertig jaar.

En het kabelbaanbakje na mij? Ook daar zit een vrouw alleen in.

Ik weet wel hoe het werkt. Als je zwanger bent, zie je alleen zwangere vrouwen. Als je een rode auto koopt, zie je ineens overal rode auto’s.

Maar toch…

Het feit dat ik zoveel alleen reizende vrouwen zie, betekent toch dat ze er zijn.

Hoe zit het dan met relaties in deze wereld op dit moment?

Ik zit hier op het hoogste punt van de berg te ontbijten, met een prachtig uitzicht over Sarajevo.

Een mooi nummer weerklinkt door de luidsprekers en ik word weer melancholisch. Ik kan het opkomende verdriet, met de daarbij horende tranen, niet tegenhouden.

Wat mis ik ons dansen 💃 en de gezelligheid om mooie dingen samen te delen.

Ik zit volop in de rouwfase, dat is wel duidelijk. En dat hoort er bij.

Ik doorvoel het.

‍

‍

Het is een beetje een mengelmoes van alles tegelijkertijd. Melancholie, verdriet, pijn en, daar moet ik eerlijk over zijn, ook nog een beetje boosheid.

Maar tegelijkertijd is er ook een gevoel van geluk, vrijheid en rust.

Interessant om te voelen dat al deze dingen tegelijkertijd in mijn hart aanwezig kunnen zijn.

De frustratie en onmacht waar ik zoveel jaren mee heb geworsteld, zijn op dit moment weg.

En vooral: dat ik met dit alles niets hoef te doen, geeft me rust.

‍

Op de valreep bezoek ik in Sarajevo nog het Museum of Crimes Against Humanity and Genocide.

Pfieuw…

Wat doen mensen elkaar toch allemaal aan?

Ik word heel diep geraakt.

Na een intense onderhandeling met de taxichauffeur ben ik uiteindelijk in Visoko geraakt.

En tot niet alleen mijn verrassing, maar ook die van de taxichauffeur, kom ik in the middle of nowhere op een hoge berg terecht.

Old Town Bungalow.

Eerst schrik ik.

Het is wel écht ver van het dorp. En meteen gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd.

Hoe dan met eten? En drinken?

Maar zodra ik het terrein opstap, overvalt me een innerlijke rust.

Mijn hart begint te dansen.

Ja. Hier wil ik zijn.

Midden in de natuur, in de rust, met een prachtig uitzicht op de Piramide van de Zon.

Ik had me niets beters kunnen wensen.

En mijn zorg blijkt ook nog eens onterecht, want er is ter plekke een restaurantje. Van de honger zal ik dus niet omkomen. En ontbijten kan ik er ook.

Ik krijg een kleine blokhut toegewezen.

Eenvoudig, maar alles wat ik nodig heb is er.

En de jongeman die hier alles een beetje in goede banen moet leiden, is super sympathiek en behulpzaam.

Een tweede verrassing: vanaf mijn minidomein kan ik in een kwartier naar de top van de Piramide van de Zon wandelen.

De tijd voordat de avond invalt, laat het nog toe. Dus trek ik mijn wandelschoenen aan en loop naar boven.

Op de top aangekomen, leg ik me neer, armen en benen wijd open.

Ik spreek mijn gebed uit en zet mijn intentie.

En ik laat de tranen weer de vrije loop.

Ik doe mijn armen omhoog en voel een zware druk naar beneden toe, alsof de zwaartekracht hier harder doorwerkt.

Als wetenschappelijk brein tussen al mijn ervaringen in, ben ik toch beneden aan de berg weer in het gras gaan liggen. Armen en benen wijd.

Ik doe mijn arm op dezelfde manier omhoog.

En daar voelt het zoals het altijd voelt.

Ik heb het me dus niet ingebeeld.

Ik ben blijkbaar nog steeds niet vrij van de behoefte om dingen te bewijzen. Om te weten of ze wel echt waar zijn.

Of dat ik niet gek ben.

‍