Dag 4 — Zonsopkomst en loslaten

Afgelopen nacht kan ik niet inslapen.

Eerst had ik het te koud en heb ik een deken uit de kast gehaald. Daarna sokken aangetrokken.

De marter die de hele avond ergens net onder het dak ijverig iets aan het wegknabbelen was, was gelukkig rustig geworden.

Maar ergens midden in de nacht vond hij het toch weer nodig om opnieuw aan het werk te gaan.

Ik was al van plan om de zonsopkomst te gaan zien en zie dat het 5.30 uur is.

Dan maar mijn wandelschoenen weer aangetrokken en terug naar de top van de Piramide van de Zon gestapt.

Zoals gisteren verrast het me opnieuw dat ik lichamelijk best uitgeput ben. Tijdens de klim naar boven raak ik weer buiten adem en gaat mijn hartslag enorm snel.

Dit ken ik niet van mezelf.

‍

‍

‍

‍

‍

‍

Ik zit nu te wachten tot de zon vanachter de bergen in de verte zijn neus komt opsteken.

Gisteren voelde ik een zeer zware, trekkende energie.

Vandaag voelt het anders.

Het was prachtig en absoluut de moeite waard om op de zon te wachten. Eerst een klein lichtpuntje en dan, eigenlijk in recordtijd, helemaal tevoorschijn.

Toch de moeite geweest om vroeg uit bed te stappen.

Vandaag heb ik een dagje dat ik niet georganiseerd heb.

De Ravne-tunnels staan op het programma en die wil ik zeker niet missen.

Een vrouw die ik hier op de lodge heb leren kennen, wil met mij samen naar beneden, naar het dorp. Het is een fikse wandeling, maar het voelt gezond aan.

Haar drukke aanwezigheid voel ik wel aan. Ik merk dat ik op een bepaald moment waarschijnlijk genoeg van haar zal hebben.

De tunnels bezoek ik gelukkig alleen.

Ik vind het bijzonder om er gewoon te voelen. Wat dat dan ook betekent.

De gids, die gelukkig maar de eerste tien minuten aanwezig is en me daarna mijn eigen ding laat doen, vertelt dat ze hier waterplekken hebben gevonden die na diepgaand onderzoek een hoge geneeskracht zouden hebben.

Maar dit werd bekend en de massa mensen heeft zich erop gestort. Het water zou raken en daarom hebben ze het voor publiek afgesloten en verkopen ze nu flesjes.

Wat jammer toch. Ik had graag uit de originele bron gedronken.

Hoe verder ik alleen door de tunnels wandel, hoe minder mensen ik zie.

Op een bepaald moment ben ik helemaal alleen, diep onder de grond, zo'n 320 m van de ingang verwijderd.

Het zit me niet helemaal lekker met dat water en daar ben ik aan het denken wanneer ik een plasje op de grond zie.

Automatisch kijk ik naar boven.

Daar zie ik een druppel hangen aan de steen boven mijn hoofd.

Intuïtief drink ik de druppel.

Wie weet heb ik nu wel helend water gedronken.

Het smaakte alvast lekker. :-)

Mijn nieuwe vriendin wacht me aan de uitgang op en samen gaan we nog naar het Ravne park.

Maar daar boeit mij eigenlijk niets.

Ik raak oververzadigd van de eindeloze verhalen van mijn nieuwe vriendin en voel steeds sterker dat ik alleen wil zijn.

Ik voel me moe, maar wil vooral mijn hoofd en mijn gedachten leeg hebben. Integreren.

Ik vertel haar dan maar vriendelijk, maar toch eerlijk, dat ik alleen wil zijn en dat ik haar best veel vind praten.

Ze begrijpt het.

En ik kan niet wachten om afscheid te nemen.

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

Mijn plan om nog een andere energetische plek te bezoeken, laat ik varen.

Genoeg energie gevoeld voor vandaag.

Kop op nul.

Dat is wat ik nu wil.

De taxi’s vragen hier woekerprijzen als ze een toerist zien. Eerst wil ik daarom te voet gaan, want het is maar een uur wandelen.

Maar het is bergop en mijn benen zijn heel erg moe.

Dus beneden aan mijn berg, neem ik toch maar contact op met de  eigenaar van de lodge. Ik kreeg prompt antwoord via whatsapp.

De zoon van de eigenaar komt me ophalen.

Gratis.

Wat een service. Maar vooral, wat een fijne energie heeft deze jongeman. Het klikte meteen. Dat was zo voelbaar.

‍